home
Het laatste nieuws van Filmtaal en een selectie van artikelen die recentelijk op het blog verschenen, dat is wat u aan aantreft op deze homepage. Mocht u een volledig overzicht willen hebben van de bijdragen op ons blog, dan kunt u die hier vinden.
23 oktober 2011
Gent, een kloppend hart
Het was ooit een diepgewortelde wens. Ik wilde aan de basis staan van een traditie om ook in Nederland regelmatig filmmuziekconcerten te organiseren. En bij voorkeur door dan ook een keer in de gelegenheid te zijn om die te laten plaatsvinden in aanwezigheid van de briljante geesten uit wiens fantasieën de composities voortkomen. Die wens kreeg gestalte toen ik inmiddels zo'n elf jaar geleden in Gent getuige was van de concerten van Ennio Morricone en Hans Zimmer.
Maar na afgelopen zaterdagavond laat ik die wens varen. Wie op het Europese vasteland echt intens wil kunnen genieten van live-registraties van filmmuziek, die moet naar Gent komen. Want Gent is het Europese kloppende hart van de liefde voor filmmuziek. Niet dat ik niet wist dat deze Belgische stad die plek al had veroverd, daarvoor heb ik er zelf inmiddels ook al te vaak filmmuziekconcerten mogen beleven, maar zaterdag werd mij weer eens duidelijk dat Gent de onbetwiste nummer een is en welke plaats het inneemt in de harten van de componisten zelf.
Tijdens de World Soundtrack Awards 2011 werd onder leiding van maestro Dirk Brosse door het Brussels Philharmonic een eerbetoon gebracht aan de vorig jaar door een brute roofoverval om het leven gekomen Amerikaanse filmagente Ronni Chasen. Zij was volgens iedereen die er over sprak een onvoorstelbare visionaire voorvechtster voor filmmuziek in Hollywood en de wijde wereld, en vooral ook voor de mensen die het creëren.
Het eerbetoon gebeurde in vorm van een selectie van het werk van Howard Shore, Elliot Goldenthal en Hans Zimmer, drie van haar klanten. Maar dat woord is een te klinische weergave van hetgeen Ronni Chasen voor deze mannen betekende. Dat bleek het beste uit de woorden van topcomponist Hans Zimmer zelf, die samen met Goldenthal (Howard Shore moest onverwacht afzeggen in verband met de score van The Hobbit) aanwezig was. 'Zij gaf ons filmcomponisten een naam en een gezicht', aldus een enigszins ontroerde Hans Zimmer.
.jpg)
Foto Luk Monsaert
Toen hij aan het einde van de avond een suite van Inception - waaronder het passende nummer Time - live ten gehore bracht als eerbetoon aan Chasen gebeurde dat op zo'n onnavolgbare en gepassioneerde manier dat ik dacht: dat kan alleen hier, in Gent, waar nieuwe talenten een podium krijgen en omarmd worden én waar de jarenlange liefde voor dit uitzonderlijke onderdeel van de filmbeleving zo duidelijk door de aderen van alle betrokkenen stroomt dat het weliswaar overal beluisterd en gespeeld mag en moet kunnen worden, maar dat het kloppende hart vooral hier moet blijven.
15 maart 2011
De filmgidsen van Nederland
Tijdens SXSW, het hippe interactieve media-, muziek- en filmfestival in Austin, Texas, hadden ze volgens dit verslag afgelopen zondag een sessie over online influencers. Je hoeft er niet bij aanwezig te zijn geweest om te kunnen vermoeden wat er werd betoogd.
De rol van influencers wordt steeds belangrijker door de snelheid waarmee ideeën en gedachtes online kunnen worden verspreid. Of zoals Malcolm Gladwell het in zijn boek The Tipping Point stelt: 'Ideas and products and messages and behaviours spread just like virusses do.'
Hoewel ik het mateloos intrigerend vind om in een documentaire als deze te zien en te horen hoe belangrijk de influencers wel niet kunnen zijn, ben ik vooral gefascineerd door het proces dat zich daarna voltrekt. Want na de lancering van een nieuw idee, een nieuw product of een nieuwe dienst komt er een informatiestroom op gang die sneller dan ooit kan worden gedeeld met anderen. Ook in dat proces heb je de voorhoedelopers en mensen die op hun mening afgaan.
In de filmwereld waren het lange tijd de journalisten van de traditionele media die de rol in de voorhoede speelden. Zij bezochten de filmfestivals, zij spraken de filmmakers en zij spotten het laatste filmnieuws. Van hen mocht je verwachten dat ze nieuwe films op basis van aanwezige kennis een plaats in de filmgeschiedenis konden geven. Hoewel hun rol zeker nog niet is uitgespeeld, is er wel veel aan het veranderen. Er zijn nieuwe filmkenners opgestaan die hun kennis van en mening over films eenvoudiger dan ooit via het Internet kunnen verspreiden. Bovendien zijn de landsgrenzen vervaagd waardoor het laatste filmnieuws uit Hollywood binnen luttele minuten bij een ieder bekend kan zijn. Gewoon omdat we uit bronnen kunnen putten die in het niet eens zo verre verleden niet konden worden aangeboord.
En des te relevanter wordt de vraag wie in deze orkaan van filminformatie de bakens van goede, betrouwbare en leidende filminformatie biedt waar de consument op kan vertrouwen. Kortom, wie zijn of worden de filmgidsen van Nederland?
22 oktober 2010
John Barry in concert
Als je de kans krijgt om een concert bij te wonen met muziek van de legendarische John Barry, dan mag je die als rechtgeaarde film(muziek)liefhebber natuurlijk niet laten schieten. En dus zat ik gisteravond, samen met zo'n 3.500 liefhebbers en genodigden, in het Gentse Kuipke om een selectie te beluisteren van de muziek van de bijna 77-jarige componist.
Het concert vond plaats ter ere van de loopbaan van man die een Lifetime Achievement Award toegekend zou krijgen tijdens het Internationaal Filmfestival van Gent. Maar Barry's dokter vond het niet zo'n goed idee dat hij even naar Gent zou afreizen om de prijs op te halen en dus moest het publiek genoegen nemen met een videoboodschap van de man die er overigens wel nog zeer vitaal uitzag. John Barry had zijn goede vriend en collega David Arnold gevraagd het podium namens hem te betreden en die deed dat dan ook met zichtbaar plezier.
Foto Luk Monsaert
Maar het ging natuurlijk allemaal om de muziek. En die werd voortreffelijk ten gehore gebracht door het Brussels Philharmonic, oftewel het Vlaams Radio Orkest, en gastdirigent Nicholas Dodd. En dat alles tegen een decor van fragmenten uit de films waarvan de muziek werd gespeeld.
Een avond als deze heeft, als het goed wordt gedaan, muzikaal natuurlijk altijd een paar hoogtepunten (helaas moet ik de uitvoering van het thema van The Persuaders wel als ietwat teleurstellend kwalificeren) en laat mij er op z'n minst even één noemen: Steven De bruyn (mondharmoncia) zorgde er met zijn ingetogen, maar uitermate energieke en dramatische inbreng voor dat het thema van Midnight Cowboy echt stond als een huis. Daarnaast ben ik vooral een fan van de passages in Barry's werk waar het koper zich subtiel en sensitief tussen de strijkers door weet te bewegen. En die passages kwamen gelukkig ook gisteravond weer voorbij.
Speciaal voor de liefhebbers heb ik de playlist van de avond met behulp van spotify op een rijtje gezet. Dan kun je alsnog - achteraf - een beetje van de sfeer van de avond meekrijgen. Maar dat die natuurlijk op de avond zelf wel eventjes iets anders was, moge voor zich spreken.
26 augustus 2010
Bioscopen als luchthavens
Toen bioscoopexploitant Gerben Kuipers zijn CineMec in 1999 opende (ja, dat is die daar aan de A12 bij Ede) maakte hij vergelijkingen met een luchthaven. Hij zag zaalingangen als gates, de foyer als vertrekhal, de grote elektronische display in de foyer als het bord waarop de vertrektijden staan en de zalen zelf als droomdozen waarmee je, dankzij de films, op reis kunt. En als de film is gestart, oftewel het vliegtuig is vertrokken, kun je niet meer mee.
Ik moest er gisteravond opeens weer aan denken toen ik de berichtgeving zag dat prinses Laurentien op Schiphol een bibliotheek heeft geopend. Passagiers kunnen er boeken lezen en muziek luisteren en die binnenkort ook downloaden. Schiphol, de eerste luchthaven met een permanente bibliotheek, ziet dat heel slim. Mensen moeten worden vermaakt, en met alleen wat horecagelegenheden en winkels ben je er natuurlijk niet.
Het is een ontwikkeling die al langer gaande is: luchthavens - waar mensen toch wel wat tijd doorbrengen (in het geval van vertragingen ongewenst) - zoeken naar manier om mensen ontspanning en vertier te bieden.
Bob Morrison, van het Engelse bureau Elephants Can't Jump, haalde luchthavens aan als voorbeeld voor bioscopen tijdens de afgelopen Cinema Expo. Hij zei het heel treffend: 'cinemas are like airports used to be: there is nothing to do if you get there early.' Over het algemeen genomen - ja, ik ken de uitzonderingen - is dat een waarheid die staat als een huis! Het mooie ervan is dat bioscopen er direct mee aan de slag kunnen. De ideeën liggen voor het oprapen...
1 augustus 2010
Op locatie...
Het is lang geleden dat ik zo in de Verenigde Staten heb kunnen opgaan, als in de voorbije vier weken. Bezocht ik het land in de jaren negentig nog geregeld, in de eerste jaren van de nieuwe eeuw kwam het er niet meer van. Omstandigheden. Laat ik het daar maar even op houden.
Over de bijzondere aantrekkingskracht, maar ook de weerzin van het land is veel te zeggen en te schrijven. Anderen zijn mij daarin al voorgegaan en hebben daarbij veel beter de woorden gevonden dan ik hier ooit zou kunnen. Laat ik mij daarom maar even beperken tot hetgeen een aardige hoofdrol kreeg tijdens het verblijf: het bezoeken van filmlocaties.
Ik kan namelijk geen stad, streek of land bezoeken zonder van tevoren niet even mijn bronnen te raadplegen welke (bekende) speelfilms er op die plekken zijn opgenomen. In het geval van de reis die ik deze keer mocht maken (Boston, New York City, Philadelphia, Washington DC, New Hampshire, Maine en Martha's Vineyard) waren dat er nogal wat. Het is praktisch onuitvoerbaar om alle locaties te bezoeken op de manier zoals ik meen dat je er het meeste plezier aan kunt beleven. Het betekent selecteren en strepen. En dan nog is het een enorme opgave.
Laat me een bescheiden top vijf van de mooiste en leukste locaties met jou als lezer delen. En weet dat er in mij nog altijd het plan sluimert om op een daadwerkelijk onderscheidende manier iets leuks te doen met de kennis die ik in de loop der jaren heb vergaard. Lees verder...
Reageer...