Er zullen mensen zijn - misschien jij ook wel - die mij voor gek verklaren. Waarom zou je in vredesnaam twee keer naar Mission: Impossible gaan? En dan ook nog eens binnen 48 uur. Weet je waarom?
Omdat dit de reden is waarom ik pakweg 40 jaar geleden verliefd werd op film. En op het in de bioscoop ervaren ervan in het bijzonder.
Mission Impossible Dead Reckoning Part One / copyright Paramount Pictures
Tijdelijk verdwijnen in een omgeving die de jouwe niet is door via een spectaculair groot scherm in een donkere zaal naar een andere wereld te reizen. Meegesleept worden door een verhaal dat je bek doet openvallen. Dat je kippenvel geeft. Dat de adrenaline door je lijf laat gieren. Dat je vol bewondering en verwondering achterlaat. En dat je emotioneert.
Want daarom houd ik van film. Omdat het mij emotioneert. En dat gebeurt echt niet alleen bij Mission: Impossible. Maar ook bij dramatische vertellingen zoals Revoir Paris of Dunkirk, om maar even een film te noemen waar ik recentelijk voor mijn podcast weer ben ingedoken.
Als je onderzoek doet op de wijze waarop ik dat voor mijn podcast doe, dan besef je ook pas weer wat er allemaal komt kijken bij het maken van een film. En hoe al die mensen wiens creatieve kwaliteiten worden aangesproken, samenwerken om iets te maken waar andere mensen zoveel plezier aan kunnen beleven en van onder de indruk kunnen raken.
Mission Impossible Dead Reckoning Part One / copyright Paramount Pictures
Naast het feit dat Mission: Impossible bij mij een bepaalde snaar raakt, kan ik niet anders dan onvoorstelbaar veel bewondering hebben voor de makers. Voor al die professionals die het beste uit hun talent halen om ons als publiek een geweldige tijd te laten hebben. En geloof me, dan heb ik het echt niet alleen over megaster en bioscoopambassadeur Tom Cruise die zijn stunts allemaal zelf doet.
Doe mij een plezier. Accepteer deze missie en koop die bioscoopkaarten. En geniet van 163 minuten pure adrenaline.
Jeroen Huijsdens, Amersfoort
11 juli 2023
