Ik heb het boek onmiddellijk besteld en gister bezorgd gekregen (had natuurlijk ook digitaal gekund, maar oké), maar nog niet gelezen. Dus hoe de conclusies van Elberse en haar onderbouwing ervan echt uitpakken hoop ik in de komende dagen te weten komen.
Wat ik in ieder geval al wel heb begrepen is dat de professor onder meer aanvoert dat de long tail niet zaligmakend is. Sterker nog, ze gooit ons blijkbaar bewijsstukken voor de voeten dat de theorie die vooral door voormalig WIRED-hoofdredacteur Chris Anderson in de mediawereld bekendheid verkreeg, niet het kompas biedt waar de CEO's uit de entertainmentindustrie op varen. Of zullen gaan varen.
De theorie van de long tail zegt kort gezegd dat we door internet toegang hebben tot onmetelijke hoeveelheden content en dat die boeken, films, muziekstukken tot in de lengte van dagen beschikbaar zijn. En dat er door die beschikbaarheid zelfs van de kleinste producties altijd exemplaren - hoe weinig ook - verkocht zullen blijven.
Waar komt Elberse mee? Met de stelling dat dat een aardige gedachte is, maar dat de consument in reactie op die enorme hoeveel content juist op zoek gaat naar grote, herkenbare 'merken'. Dat ze daar massaal omheen zwerven en dat voor de rest een afnemende rol in de marge is weggelegd. Kortom, het zijn volgens haar de blockbusters die in de toekomst de entertainmentwereld blijven domineren. En zelfs een nog prominentere rol gaan spelen.
Daarmee gaat de professor ook in tegen de opvatting van Steven Spielberg dat Hollywood aan de vooravond van een implosie van het studiosysteem staat dat te veel hangt aan grote, uiterst risicovolle filmprojecten die tegenwoordig al meer dan 200 miljoen dollar kosten (en dan hebben we het nog niet over de marketing).
Ik ben wel gefascineerd door de opvattingen van Elberse (al lijkt ze op basis van wat ik tot nu toe heb gelezen wat weinig rekening te houden met invloeden buiten het Hollywoodsysteem en het feit dat de long tail en Blockbusters elkaar niet hoeven te bijten). Dat komt omdat ze ermee in de buurt komt van een onderwerp dat mij bezighoudt. Namelijk hoe het toch komt dat wij als consumenten ondanks goede alternatieven een meer dan normale hang naar het grote hebben.
Om wat voorbeelden te geven. Dat de film Intouchables een gevoelige snaar zou raken, was wellicht te voorspellen, maar dat de film meer dan 1,2 miljoen bioscoopbezoekers zou trekken was echt niet te voorzien. Hetzelfde geldt eigenlijk ook voor het huidige succes van de Nederlandse natuurfilm De nieuwe wildernis. De film had een uitstekende marketingcampagne. Maar zo succesvol zijn als de film nu is? Dat had echt niemand zien aankomen. En dat geldt ook voor mediafenomenen als 50 tinten grijs, The Voice en Boer zoekt vrouw.
Wat verklaart dat successen zo boven zichzelf uitstijgen en megasuccessen worden terwijl er zoveel alternatieven zijn? Mijn verklaring schuilt in de sociale aard van ons mensen. We weten dat er andere boeken, tv-programma's en films zijn, maar we hebben nu eenmaal de drang om het ergens met elkaar over te kunnen hebben. Is het niet bij de koffieautomaat op het werk, dan toch wel op het schoolplein als de kinderen worden opgehaald of in de sportschool. En de sociale media maken zelfs dat we voor die traditionele ontmoetingsplekken en nieuw podium hebben gevonden.
Benieuwd of Elberse die mening wel deelt.
