Het is, vijftien jaar later, misschien nauwelijks voor te stellen, maar na de ineenstorting van de Twin Towers dacht ik echt nooit meer zo van film te kunnen genieten als ik deed in de dagen, maanden en jaren ervoor.
Maar op die ene septemberavond in 2001 deed de magie van film toch zijn werk. Dat ging verder dan het bieden van een ontsnapping van twee uur aan een ruwe en rauwe werkelijkheid. De film en de muziek tilden mij op.
Ook in de dagen en weken daarna. Op een haast onbeschrijfelijke wijze. Het is overdreven om te stellen dat die ene film mij er doorheen sleepte, maar de ervaring versterkte mijn bijzondere band met dit krachtige medium.
En toen was daar 11/9. En wederom werd duidelijk dat de onwaarschijnlijk geachte doemscenario’s toch echt werkelijkheid kunnen worden. Niet dat ik geen bedenkingen had tegen Hillary Clinton, zeker weten van wel. Maar jongens, Trump?!
Menig analist heeft al voorspeld dat hetgeen zich in Amerika heeft voltrokken, ook zijn weerslag gaat hebben op de politiek binnen onze eigen landsgrenzen en die van onze buurlanden. Dat belooft nog wat. Juist op het moment dat donkere wolken zich samenpakken verschijnt er weer een film die licht geeft, die zuurstof biedt.
Laat La la Land je optillen en je de energie bieden om het pessimisme terzijde te schuiven. En als het die film niet is, of een andere, laat dan een andere uiting van menselijke creativiteit als inspiratiebron dienen om niet bij de pakken neer te gaan zitten. Laat die een leidend licht zijn om samen de reusachtige uitdagingen aan te pakken waar we voor staan. Want hoe dan ook, we zullen het echt samen moeten doen. Hoe is dat als kerstgedachte?
Het hele team van Holland Film Nieuws wenst je fijne feestdagen en een filmisch fenomenaal 2017.
Deze tekst verscheen als redactioneel voorwoord in Holland Film Nieuws #133.
Still uit La la Land © Independent Films
