Wat er door ons heenging? Nogal wat. Gelukkig zagen we dat er hier geen verkeerde enveloppe aan te pas kwam, want onze naam prijkte groots op het doek van Pathé Tuschinski. Hoe vaak overkomt je dat? Nou ja, als niet-filmmaker dan. Vijfentwintig jaar HFN. Waar je dan ook nog eens vanaf dag een bij bent betrokken. Natuurlijk hebben we het als team daarover gehad. Hoe we daar bij stil zouden kunnen staan. In ieder geval in het blad, zoals je vanaf nu in de komende edities kunt zien. Maar misschien ook nog op een andere manier. Ja, vijfentwintig jaar hoogte- en dieptepunten, triomfen en fiasco's; we kunnen er wel een boek over schrijven. Ook over onszelf trouwens, want van veel wat er achter de schermen is gebeurd heeft de lezer niks meegekregen. Zo ook dat het einde meerdere malen verdraaid dichtbij is geweest en hoe vaak we hebben overwogen ermee te stoppen. Niet omdat we erop waren uitgekeken. Niet omdat we vonden dat er niet meer over de tektonische verschuivingen in ons vakgebied geschreven moest worden. Maar omdat het gewoon niet meer haalbaar was om het blad - en website - op de been te houden. In tijden van wanhoop waren er gelukkig altijd weer personen en bedrijven op wie we toch een beroep konden doen; die ons niet lieten stikken (de personen en bedrijven in kwestie weten wie ik bedoel). Die mensen heb ik getracht te bedanken toen mij de kans werd gegeven op het podium van Tuschinski begin dit jaar. Dat doe ik graag nog een keer, maar nu ten overstaan van al onze lezers: bedankt!
Deze bijdrage verscheen ook als hoofdredactioneel commentaar in Holland Film Nieuws #146, februari 2018.
